کافه سکوت کافه ی تنهایی من است نه به آن راهی است و نه از آن راه فراری
۱۳۸۸ مرداد ۵, دوشنبه
چون هنوز زنده ام
چون هنوز زنده ام و دستم به قلم می رود و نفسم بند نیامده و برای اینکه از یاد نبرم و حتی به یاد نیاورم و تنها و تنها امیدوار باقی بمانم ، با دو واژه به پایان می رسانم: انسان و آزادی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر