این روزها مانده ام میان خواب و بیداری، میان امید و ناامیدی. گویا سالهاست اینگونه ام اما همواره خود را در تغییر می بینم. از یک سو روزهای خوبی در پیش نمی بینم و از دیگر سو شادمانم از وقایع اخیر، مرگ دیگران را نمی گویم، از تغییر زیست جمعی سخن می گویم. بر سر چند انتخاب مانده ام اما از آنجا که هیچگاه قمارباز خوبی نبوده ام همیشه دیر انتخاب کرده ام. من سردم است اما نه مثل همیشه
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر