اینکه با تمام شکاکیتم امیدوارم و یا از سر ناامیدی دلبسته ی وقایع اخیر باعث نمی شود که دست از امید بکشم. نمی دانم! پیش بینی های منطقی ام سیاه است و قلب شکسته ام در حال ترمیم و سبز شدن. فضای وجودی ام خاکستری است. این روز ها صبح ها برایم قابل تحمل است اما با عصر و شب ناسازگارم. ای کاش زودتر به نیمی از نتایج مورد نظرمان می رسیدیم
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر